22344698_359189601194987_8167591139021422592_n1

Schrijven in Frankrijk – en dit is nog maar het begin

“Ga jij een boek schrijven? “. Een van de meest gehoorde vragen op mijn deelname aan een schrijfweek.
Wellicht, is nog steeds mijn steevaste antwoord. Want een boek, ik weet het niet, wie zit daar nou op te wachten? De interne criticus in mij voert het hoogste woord, zoals Yoeke zou aangeven.
In ieder geval verheugde ik me op een week schrijven, handvatten leren en het voortbrengen en delen van verhalen met schrijfliefhebbers zoals ik. Op een prachtiige plek in de Dordogne, ver weg van de voor mij bewoonde wereld en de waan van de dag.
En de voorpret begon al met een schrijfopdracht die aan drie zaken diende te voldoen.
Ten eerste jezelf neerzetten als schrijfster door aan te vangen met die titel: Marguerite Evenaar, schrijfster.
Daarnaast wat de eerste kennismaking met schrijven voor jou was en wat jouw schrijvers ambitie is. En tenslotte eindigend met “dit is nog maar het begin”.
Dus ja, al ver voordat ik daar was, zat ik er middenin. Graag deel ik deze eerste opdracht met jullie, dat geeft een idee waarom een dergelijke schrijfweek me zo aanspreekt.

Dus bij deze stel ik me even voor : Marguerite, schrijfster.

Woorden, zinnen, taal. Van jongs af aan speelde ik er mee. Luisterend, naar voorgelezen verhalen.  Lezend, jammer dat ik slechts twee boeken mocht lenen voor het weekend. En schrijvend. Fantasieverhalen en voor iedereen alle gedichten voor sinterklaas, behalve dan die voor mezelf.
Later  als redactielid van “De Canteclaer” Humoristische stukken met een kritische noot gebundeld met de zwarte strips van mijn mede redactielid. Wist niet dat een schoolbestuur de schoolkrant zomaar kon censureren. Met bivakmutsen op deelden we , net buiten school,  de spannendste editie ooit uit. Die week schorsing was wel weer voeding voor een nieuw verhaal.

Besefte toen al dat het voor mij goed werkte om mijn ervaringen en emoties toe te vertrouwen aan het papier. In mijn dagboeken en soms in brieven aan mijn ouders en geliefden. Het brieven schrijven bleef, vaak ook onverstuurd,  enkel voor mezelf. Korte verhalen en een enkel gedicht, de laatste jaren vaker gedeeld met mijn naasten en soms voorzichtig al iets daarbuiten.

Het schrijven leegt mijn hoofd, doet me landen en pakt vaak wat mijn hart wil zeggen. Dat is niet altijd makkelijk want woorden kennen hun beperking.

Ik geniet ervan al vind ik het nog best spannend. Zeker als het op opdrachten aankomt. Toch stimuleert het me ook, zet me aan om er de tijd voor te nemen en dan verdwijn ik er ook helemaal in.
Wat ik nog zo voor me zie is het beeld van een verlaten vissershuis op een klif, water bonkend tegen de rotsen. Ik kon me zo goed voorstellen dat een schrijver daar aan zijn boek werkte. Zo kijk ik wel vaker naar bepaalde plekken, met die blik. De geheel vervallen villa waar Hemingway ooit langere tijd verbleef met zijn maitresse en schreef. Een onbekend stukje kust. Een kleine kroeg waar ik  ‘s ochtends mijn koffietje drink. Met blote voeten of kaplaarzen een wandeling in de branding, al pratende in mezelf. Om me daarna terug te trekken in mijn schrijvershol.
Een romantisch ideaalbeeld en misschien zijn de tijd ervoor te hebben en nemen en de zee die me inspireert, wel de werkelijke verlangens. Met alle invloeden van de natuur, de kleine lokale gemeenschap en mezelf, binnen en buiten, dat proces doorleven.

Wellicht is deze schrijfweek wel een voorproefje. Schrijven op een fijne plek, genoeg ruimte om me terug te trekken, de vonk van het schrijven die tot een kampvuur leidt. Daar samenkomen om met aandacht voor elkaar de verhalen en ervaringen te delen. Voor nu is het vooral genieten van de reis, al heb ik ook een doel.  Schrijfster. Ik durf het nu pas als titel boven dit stuk te plaatsen. En dat is nog maar het begin.

En dat was dus het begin van een prachtige week schrijven. Geleerd en leren, brengen en ontvangen,  verwend worden en enkel maar aandacht hoeven te hebben voor het creeeren van verhalen. En de mensen en mgeving natuurlijk.
Hoe die week is verlopen vertel ik jullie volgende keer.

Voor nu, mijn inspiratie bijdrage,  want dat is zon week schrijven zeker!

 

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *